NL / EN

COLUMN:
SUBLIEME ROTZOOI

Jakob D'herde
7/11/2017


Vorige week ontdekte ik het schilderij La Condition Humaine van Magritte. Het is een schitterend werk; de perfecte kopie van de realiteit, maar vereeuwigd op doek om op te hangen in een kale woonkamer.
Het werk is zo avant-garde dat je niet anders kan dan er geboeid naar staan kijken: Magritte heeft in 1935 de toekomst met penseel vastgezet. Wat een absoluut sublieme rotzooi toont hij hier, de epitomie van de beleving van de hedendaagse mens! Een schitterend beeld moet nu eenmaal vastgelegd worden op een camera: een foto blijft immers langer dan de herinnering van een intens mooi moment.
Ja, de concertfilmers, ik vind jullie achterlijke oetlullen. Je neemt een slechte kwaliteitsopname van een show waar je al zo lang naartoe wou in plaats van te genieten van de ervaring; neen, je nageslacht en vrienden moeten gezien hebben dat je er was en het blijkbaar zo saai was dat je je gsm of iPad bovenhaalde om het ‘zalige optreden’ te delen…

Geef toe, als je je vriend vraagt: ‘Hé, hoe was het concert waar je gisteren naartoe bent geweest?’, ben je dan blij dat hij zijn gsm bovenhaalt en zegt dat hij het je zal tonen?
Ik geef geen ene reet om je filmpje, ik wil weten hoe je ervaring was, hoe de artiest het publiek bespeelde, hoe hij klonk, hoe de zaal de hele enscenering volmaakte, … De artiest creëert een atmosfeer, een soort van waas waarin je volledig kan verdrinken en genieten: een wereld vol triolen en sicke baslijnen om van te smelten.

Ik stond gisteren in de AB, genietend van een concert van Mount Kimbie. De zaal trilde van genoegen, van fans die niet konden wachten op het startschot… En toen begon het, met de chip-tunes die door de ruimte gonsden, met het licht dat elke mond deed openvallen, de focus naar hen trok en een aura van pure zuiverheid verzorgde. De zaal leefde, werd een microkosmos met als centrum Mount Kimbie, die als Mozes van de hun eigen berg naar beneden kwamen en ons de Tien Geboden brachten.

En toen lichtte een fel gsm-scherm op net voor mijn ogen en begon een vrouw – die ik ga beschrijven als een ongemanierde aandachtszoeker – één van hun absolute toppers, Made to Stray, te filmen. Ze heeft niets gemerkt van de ruimte-ervaring, hoe die als katalysator diende voor de enorme ambiance onder het publiek… Ze nam geen deel aan het uitbundig applaus naderhand, ze hoorde niet bij de enthousiaste massa en werd door niemand aangesproken over hoe goed dat laatste nummer was.

Ik vraag me af of ze thuiskwam en dacht: ‘Hé, dit was superleuk, ik heb echte herinneringen aan dit concert en kan me niets beters voorstellen’. Ik hoop dat ze thuisgekomen is, naar het filmpje keek en dacht: ‘Goh, wat had ik hier graag bij willen zijn…’!
Mevrouw, ik weet hoe we uw probleem simpel kunnen aanpakken!

Stop die verdomde gsm weg en geniet van de show. Alles wat de artiest van jou vraagt is je aandacht en je goedkeuring: wees dan in godsnaam niet bang om die te geven.