NL / EN

COLUMN:
'RENDER' IS OOK MAAR EEN WOORD

Cedric Brouwers
23/10/2017

A Failed Utopia – Raphael Olivier



Niet vaak heeft architectuur me zo ontroerd als in de fotoreportage van Raphael Olivier ‘A Failed Utopia’. In zijn zoektocht naar spectaculaire architectuur botste Raphael op het Kangbashi New Area project in China, een gerealiseerd initiatief voor een nieuwe stad in de vroege jaren 2000. Grote jongens als MAD en Herzog & De Meuron werden ingeschakeld om een culturele en economische broeihaard te ontwerpen met nieuwbouw van architecturale hoogstand. Vandaag is het helaas niet méér dan een ‘post-apocalyptisch ruimteschip’, een verlaten futuristische stad waar grootmoed plaatsgemaakt heeft voor een overdonderende leegte. En de grote jongens doen liever alsof hun neus bloedt.

Ordos Hotel – EXH Design



Waar zijn die succesvolle parels, die oases van leven en geluk die de renders beloofden? Waar is men de mist ingegaan? En misschien vooral, wat kunnen we hieruit leren? Onlosmakelijk drijft de metafysische vraag naar schoonheid in kwalitatieve architectuur naar boven. Welk aandeel kan en mág het visuele jasje, het sculpturale formalisme, ‘mooiheid’ als concept hebben in het verkopen van architectuur? Want het wordt nog steeds maar al te gulzig gedaan, vastgoed verstoppen achter een schitterende hypermoderne gevel en bestempelen als architectuur. Welke projectontwikkelaar of like-belust mediaorgaan zal een gevestigde waarde als MVRDV of Zaha Hadid aan de tand voelen? Het is alsof je de strijd aangaat tegen een rockster of een popidool; je gaat in tegen een populaire trend in de overtuiging dat er een beter alternatief is. Maar uiteindelijk is het wel die collectieve mening die de maatschappij vormgeeft: een welles-nietes debat waarin ik liever geen standpunt inneem. Maar wél een mooie gelegenheid om voorbij het glanzend oppervlak van ‘renders’ te kijken en een heel andere manier van architectuurpresentatie en -ontwerp te belichten: het geschreven woord.

Want woorden zijn in staat dátgene wat met zoveel overgewicht architectuurrepresentatie verblindt, te reduceren tot slechts een beschrijving. Beeld en uitzicht krijgen terug hetzelfde belang als alle andere eigenschappen van architectuur zoals gebruik, concept, betekenis, … De kaarten zijn terug eerlijk verdeeld. In geschreven tekst is architectuur niet enkel een vorm van beeldhouwkunst, een spel van kleuren en verhoudingen. Het krijgt terug de diepte en omvattendheid waarmee wij architecten onze verantwoordelijkheid kunnen vervullen een draagkrachtige en kwalitatieve leefomgeving te bouwen. Het is niet toevallig dat het gerenommeerde Architectuurboek Vlaanderen (VAi) in 2017 voor bijna de helft uit tekst bestaat. Het narratieve toont de fascinerende diepte die onder het wateroppervlak verscholen ligt.

En voor zij die schrik hebben dat architecturale schoonheid niet in woorden omvat kan worden en niet geloven in de visuele kracht van de verbeelding, verwijs ik graag naar Louis Kahn:

‘The sun never knew how great it was until it hit the side of a building’